Tadeusz Kutrzeba
Generał Tadeusz Kutrzeba był zastępcą dowódcy Armii Warszawa, 28 września 1939 roku podpisał z Jahannesem von Blaskovitzem akt kapitulacji stolicy, dla Niemców oznaczało to faktyczny podbój Polski. Podczas drugiej wojny światowej przeszedł cały szlak jako dowódca Armii "Poznań". Warto wspomnieć także, iż był on twórcą i realizatorem zwrotu zwanego Bitwą nad Bzurą, podczas którego był dowódcą sił Armii
"Poznań" i "Pomorze". Dnia 22 września udało mu się przebić do Warszawy, tam został mianowany na zastępcę dowódcy
Armii "Warszawa" na czele której stał generał Juliusz Rómmle. Po zdobyciu Warszawy Kutrzeba dzielił losy tysięcy innych polskich oficerów to znaczy trafił do niewoli niemieckiej. Do końca wojny przebywał w obozach jenieckich w Oflagu IV A Hohnstein, Oflagu IV B Konigstein i Oflagu VII A Murnau na terenie III rzeszy. Dzięki jego inicjatywie możliwe było przygotowanie kursów przygotowawczych dla młodszych oficerów do egzaminów Wyższej Szkoły Wojennej. Po wyjściu z obozu (Kwiecień 1945) dzięki wyzwoleniu przez wojska amerykańskie stał się dowódcą reszty przebywających w obozie oficerów. W lipcu
Tadeusz Kutrzeba został wezwany do Londynu, gdzie zapoponowano mu stanowisko ministra obrony narodowej, której jednak nie przyjął. Szef sztabu Głównego powołał go na szefa Komisji Historycznej Kampanii Wrześniowej i Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie, jednocześnie brał udział w tworzeniu Instytutu im. Generała Władysława Sikorskiego w Londynie. Tadeusz Kutrzeba zmarł na nowotwór 8 stycnia 1947 roku w Londynie. Pochowano go na cmentarzu Brookwood. W 1957 roku jego prochy przewieziono do Polski i złożono w Alei Zasłużonych na cmentarz Wojskowym na Powązkach w Warszawie. Pośmiertnie dostał wiele odznaczeń. Warto wymienić tutaj Virtuti Militari V klasy, Virtuti Militari III klasy, Virtuti Militari II lasy, Order Odrodzenia Polski III klasy, Order Odrodzenia Polski V klasy, Krzyż Walecznych (potrójnie odznaczony), Złoty Krzyż Zasługi jak też wieloma zagranicznymi odznaczeniami. Generał Kutrzeba był jednym z najbardziej wykształconych polskich dowódzców, uważano go za najwybitniejszego sztabowca II Rzeczypospolitej.